Kernwonde 1: bindingsangst en verlatingsangst

Als alleen geboren tweeling maak je in de baarmoeder een heel zwaar trauma mee wat (onbewust) een zware psychologische stempel op jou drukt. Dit zorgt voor een boel persoonlijkheidskenmerken en karaktereigenschappen. Sommige positief, andere minder positief. Sommige spelen slechts een kleine rol, andere kunnen gans jouw leven bepalen.

Als alleen geboren tweeling heb je sowieso een aantal kernwonden. Eén van die kernwonden waarmee je geboren wordt, is bindingsangst en verlatingsangst.

Die bindings- en verlatingsangst kan ook veroorzaakt worden door emotionele verwaarlozing in je jeugd. Maar als je een alleen geboren tweeling bent, ligt dit aan de basis van deze angst.

Hoe ontstaat bindingsangst en verlatingsangst bij een alleen geboren tweeling?

Je allereerste ervaring toen je op deze wereld gereïncarneerd bent, is dat je tweelinghelft je in de steek gelaten heeft. En ja, als volwassene snap je dat dit andere vruchtje niet levensvatbaar was en het daarom gestorven is. Maar zo redeneert een kindje niet.

Toen jij samen met je broer/zus in de buik van je mama zat en je tweelinghelft gestorven is, heb je voor jezelf geconcludeerd dat je broer/zus je in de steek gelaten heeft. Je wordt dan ook geboren met een zielsimprint dat mensen je gaan verlaten. En als mensen je toch met zekerheid gaan verlaten waarom zou je je dan binden?

In sé is bindingsangst en verlatingsangst hetzelfde. Je wil je niet binden omdat je (onbewust) overtuigd bent dat mensen je gaan verlaten. En omdat je angst hebt dat mensen je gaan verlaten, wil je je niet binden. Een soort van vicieuze cirkel dus. De ene zal meer bindingsangst hebben, de andere meer verlatingsangst maar als alleen geboren tweeling heb je vaak een combinatie van de 2.

Bij alleen geboren tweelingen zit die bindings- en verlatingsangst heel diep

Bij mensen die geen alleen geboren tweeling zijn, wordt die bindings- en verlatingsangst veroorzaakt door emotionele verwaarlozing in de jeugd. Als AT kan je natuurlijk ook emotioneel verwaarloosd zijn, maar hier zit het veel dieper.

Bij jou was het een prenatale ervaring. Je zat samen met je tweelinghelft in de baarmoeder. Dat was je eerste hechtingservaring. Maar nadien liet je tweelingbroer/-zus je in de steek (enfin, dat heb jij toch zo ervaren) en had je je eerste verlieservaring. Onbewust heb je die aan elkaar gekoppeld. De hechtingservaring en verlieservaring zijn één. Dus jij draagt onbewust de overtuiging “als ik me aan iemand hecht ga ik die ook automatisch verliezen”.

We hebben al zo vaak geschreven dat deze ervaring opgeslagen zit in je lichaamscellen. Wel ja, je systeem ervaart het verdwijnen van je tweelinghelft letterlijk als levensgevaar. Want plots is daar stilte, leegte en koude. Je zenuwstelsel heeft deze gebeurtenis opgeslagen als “wie ik liefheb, kan plots verdwijnen en daar kan ik niets aan doen”. Dus niet enkel een gevoel van verlating maar ook van machteloosheid.

Het is een dubbele imprint

Bij emotionele verwaarlozing krijg je meestal óf verlatingsangst óf bindingsangst. Bij alleen geboren tweelingen zijn het beide.

Enerzijds verlatingsangst; paniek dat de andere weggaat en dat je terug die alles verterende leegte zal voelen die je in de baarmoeder gevoeld hebt.

Anderzijds bindingsangst; angst dat als je iemand in je hart binnen laat het onvermijdelijk weer pijn zal doen omdat onbewust al geprogrammeerd staat dat deze persoon je toch terug zal verlaten.

Wat je nadien in je leven meemaakt, zal natuurlijk ook deze bindings- en verlatingsangst verder beïnvloeden. Als alleen geboren tweeling kan dit ervoor zorgen dat je intens verlangt naar een diepe verbinding. Maar zodra die nabijheid er is, activeert het oude trauma en wil een deel van je juist weg om de pijn voor te zijn.

Na het tweelingverlies in de baarmoeder ontstaat er soms een onbewuste overtuiging “ik wil me nooit meer binden, want ik wil nooit meer deze pijn ervaren”. In latere artikels nemen we de relatieproblematiek van alleen geboren tweelingen onder de loep. Wat ik nu al kan zeggen (ik ben er zelf het levende bewijs van) is dat dit zo’n diepgaande overtuiging is dat je bij alleen geboren tweelingen regelmatig ziet dat ze pas op latere leeftijd een relatie aangaan.

Het verschil met gewone hechtingsproblemen

Bij alleen geboren tweelingen is het geen puur psychologisch leerproces uit de kindertijd, maar een lichamelijk-geheugen-trauma uit de prenatale fase.

• Het zit in de diepste lagen van het zenuwstelsel, vaak niet toegankelijk via gewone rationele uitleg.
• Het verlies is vaak niet verwerkbaar op het moment dat het gebeurt, omdat er nog geen woorden of bewust denken zijn.
• Daardoor kan het zich in volwassen relaties herhalen, soms zelfs met extreme intensiteit (bv. tweelingzielverbindingen triggeren dit vaak maximaal).
  
  

Hoe uit zich dit in relaties?

Het feit dat je een alleen geboren tweeling bent, betekent absoluut niet dat je geen goede relatie kan hebben. Maar door de prenatale imprints (zeker als je je niet van deze dynamiek bewust bent) kan dit wel een zware stempel op je relatie drukken:

• Push-pull dynamiek: eerst aantrekken (verlangen naar nabijheid), dan afstoten (overweldigd door de dreiging van verlies).
• Overmatige alertheid (hypervigilantie) op signalen dat je partner kan vertrekken of afstand neemt.
• Testen van de andere: onbewust gedrag stellen om te zien of je partner blijft ondanks je moeilijkste kanten (een herhaling van de “overleeft onze band dit?”-vraag uit de baarmoeder).
• Overinvesteren: te snel, te veel geven om de verbinding vast te houden.
• Zelfsabotage: zodra het te intiem wordt, creëer je afstand om controle te behouden.

De eerste 3 punten zouden ook kunnen wijzen op borderline maar in dit geval is het geen borderline maar het trauma van een alleen geboren tweeling.

We willen nogmaals benadrukken dat dit niet betekent dat je als alleen geboren tweeling geen gelukkige relaties kan aangaan.

Mijn eigen bindings- en verlatingsangst

Het bovenstaande is allemaal zó herkenbaar.

Op mijn 47^ste kwam ik mijn eerste grote liefde tegen. Ik beschouw haar nog steeds als mijn tweelingziel. Het is via haar dat ik te weten kwam dat ik een alleen geboren tweeling ben.

Ik weet dat je niet zomaar iedereen heel close tot u laat komen. Maar sinds ik weet dat ik een AT ben, besef ik ook dat ik al heel mijn leven met een muur rond mij loop. Ik kan mensen heel persoonlijke dingen vertellen. Net zoals ik hier op deze blog zonder problemen heel persoonlijke dingen met wildvreemden deel. Ik kan mensen vrij dicht bij mij laten komen, maar op een gegeven moment botsen ze op een muur. Gezien ik altijd de vrede wil bewaren (nog zoiets typische voor een AT) blijf ik beleefd, gaat de andere daar misschien niets van merken. Maar zelf neem ik emotioneel terug wat meer afstand. Blijkbaar zit hier ook onbewust de angst van iemand te dichtbij laten komen om die dan terug te verliezen. Wat ik regelmatig merk, is dat mensen mij veel toffer vinden dan omgekeerd. Merk ik dat ze me wat op een voetstuk plaatsen, ze zich heel erg verbonden met mij voelen, terwijl ik zelf geen closere band met die persoon voel als met iemand anders. Op dat ogenblik heb ik net het gevoel dat ik meer afstand moet nemen omdat het gevoel niet wederzijds is. Of heb ik hier gewoon schrik van de verbinding?

Als je het energetisch gaat bekijken, is het ook mogelijk dat het te maken heeft met de energie die ik uitstraal en dat mensen zich gewoon graag in mijn energieveld bevinden.

Op relationeel gebied was dat helemaal een ramp. Enfin, een ramp. Er was gewoon niets. Ik voelde weinig aantrekkingskracht naar vrouwen toe. Ik had ook geen behoefte om me te binden waar bijna alle andere mensen blijkbaar wel die behoefte hebben.

Ik was me afgelopen jaren ook grondig beginnen afvragen wat er “fout” was met mij. Heel mijn leven vrijgezel. Nooit de behoefte gehad om me te binden. Wat scheelt er met mij?

Ben ik homo? Als ik op TV 2 mannen zie kussen denk ik van “bah”. Laat staan de gedachte om met een man in bed te kruipen. Ok ik ben dus geen homo.

Ben ik aseksueel? Hmmm, ik heb een normaal libido en de seksuele verlangens die iedere gezonde man heeft. Ok, ik ben dus niet aseksueel.

Ben ik autistisch? Hier ging zeker een belletje rinkelen gezien ik op een jaar tijd van 3 mensen te horen kreeg dat ze dachten dat ik een vorm van autisme heb. Dus laat ik doen waar ik goed in ben: researchen. Dus ik begon Youtubevideo’s te bekijken, artikels te lezen. En ja, iedereen heeft wel ergens iets van autistische trekjes maar kon al heel vlug concluderen dat ik me absoluut niet herkende in autisme. Dus nee, ik ben niet autistisch.

Tot ik te weten kwam dat ik een alleen geboren tweeling ben en de puzzelstukjes in elkaar vallen. Ik behoor duidelijk tot de groep die in de baarmoeder al besloten heeft om geen relatie aan te gaan om de pijn bij een relatiebreuk te vermijden.

Dit veranderde helemaal toen ik mijn tweelingziel tegen kwam. Wie niet met deze term vertrouwd is, verwijs ik graag naar dit artikel. Dit is het meest complete artikel over tweelingzielen dat ik kon vinden.

Toen ik haar leerde kennen was ik helemaal niet bezig met psychologie, wist totaal niets van hechtingsproblematiek, had de eerste maanden geen idee dat ik een alleen geboren tweeling ben. Dat is typisch voor een tweelingzielrelatie. Je bent de perfecte spiegel voor elkaar, waar je bij elkaar alle onverwerkte trauma’s naar boven brengt zodat je die kan gaan verwerken. Dit gebeurt onbewust, maar je bent constant op elkaars knopjes aan het drukken wat zorgt voor heel veel aantrekken en afstoten.

Hier werd ik dan ook geconfronteerd met mijn verlatingsangst waarvan ik me zelfs niet bewust was dat ik die had en ook met mijn AT trauma. We zijn een klein jaar samen geweest met meerdere relatiebreuken.

Telkens er zich een relatiebreuk voordeed, verging mijn wereld. Mijn onderbewustzijn ging in overdrive want dat prenatale trauma werd terug geactiveerd. Het voelde wat als sterven. Net alsof er een stuk van mij geamputeerd werd. De pijn die ik in de baarmoeder ervaringen had, waar ik (onbewust?) besloten had om die nooit meer te ervaren, daar moest ik terug door. Alsof gans mijn wereld verging. Gezien het – zeker voor de buitenwereld – een zeer turbulente relatie was, snapte mijn omgeving hier ook niets van. Ik ook niet trouwens. Een relatiebreuk is voor niemand gemakkelijk, maar na een maand zou je je toch terug een beetje beter moeten voelen? Na een maand zat ik helemaal aan de grond waar ik nauwelijks nog kon functioneren. En dat was wederzijds. We waren spreekwoordelijk met slaande ruzie uit elkaar gegaan, elkaar geblokkeerd en niets van contact meer. Na een maand misten we elkaar zo hard, dat we de relatie terug hervatten. Ik kwam eerst via haar te weten dat ik een AT ben. Nadien bleek dat zij ook een AT is. Toen geen van beide ons daar van bewust, maar duidelijk bij beide de kernwonde die getriggerd werd.

We hebben meerdere relatiebreuken gehad, dus ook meerdere kiss & make up’s. Dolblij dat de relatie terug gerepareerd was, maar direct met de gedachte “ik ga haar toch niet terug verliezen”.  En inderdaad, hier dus direct de verlatingsangst die de kop opstak. Niet dat ik constant in paniek was dat ze me zou verlaten, maar ik merk wel dat bij mij de verlatingsangst duidelijk primeert op de bindingsangst die voordien primeerde.

Bij haar herken ik helemaal de push-pull dynamiek, de hypervigilantie en het testen. Toen ik te weten kwam dat ik een AT ben, begon ik te beseffen dat ik bepaalde dingen op haar projecteerde. Van sommige dingen daar was ik me bewust van, andere niet. Maar ook in omgekeerde richting besef ik nu dat zij hier ook dingen op mij projecteerde waar zij zich ook niet bewust van was. Feit dat we beide AT’s zijn, had duidelijk een grote impact op onze relatie (gelukkig ook een aantal heel positieve).

Het is niet voor niets dat als alleen geboren tweeling geboren worden, aanzien wordt als één van de zwaarste trauma’s die je kan meemaken. In mijn geval ligt het duidelijk aan de grondslag van mijn bindings- en verlatingsangst. En ook hier lurkt de vicieuze cirkel.

Door mijn ervaring in de baarmoeder had ik niet de behoefte om me te binden, blijkbaar onbewust de beslissing genomen om nooit meer opnieuw die pijn van dat afscheid nemen te moeten ervaren. Dus ik bleef tot mijn 47ste vrijgezel. Door het vele aantrekken/afstoten in de relatie werd mijn kernwonde terug geactiveerd en herbeleefde ik het trauma van in de baarmoeder.

Ik ben het afgelopen jaar meermaals door zo’n hel gegaan met zo’n intense hartpijn (vaak letterlijk), dat ik me voorgenomen heb dat ik dit soort pijn NOOIT meer wil voelen. Het verdriet was zo intens dat ik denk dat ik dit niet nog eens aankan. De relatie ligt nu al heel wat maanden achter me, maar ik ben maanden door een helse hartpijn gegaan, waar ik iedere dag opstond en ging slapen met vaak fysieke hartpijn, dagen dat ik nauwelijks kon functioneren en waar ik bijna ganse dagen moest wenen. Momenten dat ik nauwelijks nog de zin van het leven inzag. Ik wens mijn ergste vijand niet toe waar ik door gegaan ben. Zelfs na de vele maanden, krijg ik dit niet volledig uit mijn systeem.

Maar is dit wel bindingsangst? Nee, het is angst om terug verlaten te worden en terug die helse pijn te moeten doorstaan.

Zoals ik hierboven schreef: bindingsangst en verlatingsangst is in sé hetzelfde en dat zal u nu ondertussen ook wel snappen.

Wat ik ondertussen ook snap, is dat het in sé niet de relatiebreuk is die ik moet verwerken, maar het trauma van alleen geboren tweeling want dat is de grondslag van de hartpijn en de grondslag van de bindingsangst en verlatingsangst. Als je dit trauma healt zal ook bij u die bindingsangst/verlatingsangst verdwijnen.

FAQ