Het drama in de moederschoot – verlies tweelinghelft in de baarmoeder
Je vraagt je misschien met recht en reden af: hoe het verlies van je tweelinghelft in de baarmoeder, zo vroeg in de zwangerschap, zo’n diepe impact kan hebben? Iets waar je geen bewuste herinneringen aan hebt. Iets dat voorgevallen is toen je nog volop in ontwikkeling was. Hoe kan dat dan sporen nalaten? Hoe is het mogelijk dat een trauma dat je in de baarmoeder meegemaakt hebt, waar je geen herinneringen aan hebt zo’n impact op je leven als alleen geboren tweeling kan hebben?
Het drama in de moederschoot: wat er werkelijk gebeurt
Stel je eens voor: je bent een klein kind en je speelt samen met je broer of zus in een plonsbadje. Alles voelt veilig. Warm. Verbonden. Je kent alleen maar “wij”. Maar dan merk dat je broer of zus stil wordt. Je legt instinctief je armpje rond hem of haar. Misschien denk je: straks voelt hij of zij zich wel beter.
Maar dat gebeurt niet. De ademhaling vertraagt. Het hart klopt steeds zwakker. En dan stopt het helemaal. Je beseft het niet volledig, maar je hebt je tweelinghelft verloren. En jij bent blijven leven. Alleen. Je probeert te helpen, maar je kan niets doen. Wat eens zo’n veilige plaats was, verandert in een nachtmerrie. Je broer of zus reageert niet meer op je aanraking. En als je die aanraakt, is dat gewoon een dode klomp. Je raakt overspoeld door paniek. Wat eerst veilig voelde, wordt onveilig. Je wil weg – maar je zit vast.
Je tweelinghelft stierf… en jij voelde dat
Wist je dat het oor het eerste orgaan is dat zich ontwikkelt, nog vóór het hart begint te kloppen (rond de zesde week)? Jij als embryo hoorde dus al het hart van je mama kloppen, het ruisen van haar bloed, haar spijsvertering en de geluiden van de buitenwereld.
Maar je hoorde ook de bloedsomloop van je tweelinghelft. En je voelde hem of haar ook. Er zat misschien een vruchtvlies tussen jullie, maar dat was dun genoeg om elkaar te kunnen aanraken. Je kon je tweeling vastpakken, tegen hem of haar aanliggen. Embryo’s bewegen al lang voordat de moeder daar iets van merkt.
Mogelijk heb je dat niet enkel gehoord en gevoeld, maar ook geproefd.
Vanaf de tiende week beginnen de smaakpapillen zich te ontwikkelen. Als je tweelinghelft stierf, veranderde de samenstelling van het vruchtwater. Die subtiele verandering heb je waarschijnlijk ook waargenomen via je lichaam.
Freeze: hoe het zenuwstelsel reageert op trauma
Als foetus ben je nog maar een paar weken oud, maar je zenuwstelsel is al volop in ontwikkeling. Je lichaam reageert instinctief op gevaar. Niet met woorden, maar met oeroude mechanismen: vechten, vluchten of bevriezen — ook wel bekend als fight, flight of freeze.
In de baarmoeder kan je niet vechten. Je kan ook niet weg. Dus blijft alleen bevriezen over.
Dit zie je soms op echo’s, of voelt de moeder intuïtief aan: de overlevende foetus stopt met bewegen. Sommige baby’s groeien wekenlang niet meer. Het lichaam sluit zich af om te overleven.
Een prenataal en preverbaal trauma
Het speelde zich allemaal af voor je geboorte, voor je überhaupt je taal ontwikkelde. Er is dus geen enkele manier om dit via taal door te geven. De tweelinghelft sterf veelal voor de 12de week. Op dat ogenblik zijn je hersenen en zenuwstelsel nog volop in ontwikkeling maar zijn nog niet ver genoeg ontwikkeld om hier een actieve herinnering over op te slaan.
Maar dat betekent niet dat je lichaam dit vergeet. De onbewuste herinneringen aan dit drama worden opgeslagen in je onderbewustzijn, je lichaam en je zenuwstelsel. Het is niet omdat het tweede kindje vaak niet wordt opgemerkt dat je lichaam dit vergeet. De cellen van je lichaam hebben een celgeheugen en je lichaam zal dit celgeheugen gebruiken om dit trauma in op te slaan. Via de juiste manier kan je dit celgeheugen ook activeren.
Mijn eigen lichaamsherinnering
Toen ik ontdekte dat ik een alleen geboren tweeling ben, begon ik na een tijdje te beseffen dat ik in de baarmoeder een super zwaar trauma meegemaakt heb. Dit zette me op het spoor van Jan Bommerez die zich gespecialiseerd heeft in jeugdtrauma en trauma dat vastzit in je lichaam.
Via hem leerde ik een heel eenvoudige oefening. Als je rechtshandig bent, tik je met de vingers van je rechterhand op je linker handpalm. Blijf dat een tijdje doen en dan stop je om te voelen. Door op die hand te tikken, stimuleer je die en voel je na die oefening die hand veel beter dan je rechterhand.
In de volgende stap doe je hetzelfde maar i.p.v. op je hand te tikken, tik je op je onderarm. Toen ik dat deed, begon ik vanuit het niets kei hard te wenen. Ik begreep zelf niet waarom. Ik herhaalde de oefening maar tikte nu op mijn rechterarm en dat deed me niets. Ik tikte opnieuw op mijn linker onderarm en net als vorige keer begon ik opnieuw te wenen, nog steeds niet wetende waarom.
Een tijdje voordien had ik een NEI-sessie (Neuro Emotionele Integratie) laten doen. Tijdens die sessie kwam ik er achter dat Dries in de 10 week gestorven is. Een foetus van 10 weken is een minimensje dat over al zijn ledematen beschikt, maar die zijn nog niet volgroeit. Het hoofd is in verhouding veel te groot, de armen nog veel te kort.
Wat later tijdens een meditatie werd het me dan allemaal duidelijk. In de baarmoeder lag Dries op ongeveer 45° links naast mij. En ik, als foetus, raakte hem aan — of werd door hem aangeraakt — met mijn linkerarm. Die arm is mijn geheugen. Mijn lichaam herinnert zich wat mijn hoofd vergeten is.
Mijn linkerarm voelt de aanwezigheid, het verlies, het afscheid. Elke aanraking daar is een echo van wat ooit was. Daarom de tranen. Niet van het hoofd, maar van het lichaam.
Zelfs tijdens het schrijven van dit artikel zijn de tranen rijkelijk aan het vloeien. Er zijn het afgelopen jaar zoveel bizarre dingen in mijn leven gebeurd. En het volgende kan ik ook weeral aan dit lijstje toevoegen.
Een hele tijd geleden ging ik innerlijk kind therapie volgen. Nadat ik te weten kwam dat ik een alleen geboren tweeling ben, kwam dit stuk regelmatig naar boven tijdens een sessie. Ik ben goed in het visualiseren. Zo kreeg ik meermaals een vrij duidelijk visueel beeld door van Dries.
ℹ️ Lees ook
Hoe ik het overlijden van mijn ongeboren tweelingbroer herbeleefde
Wegens mogelijk auteursrecht ga ik de foto hier niet plaatsen. Maar ik kwam deze foto tegen (scroll naar beneden naar de titel “echo”) van een echo na 10 weken. De hoek is totaal anders, maar de vorm van die foetus komt bijna helemaal overeen met de manier hoe ik Dries visualiseerde.
En dan vraag ik me nu af: hoe is dit mogelijk? Ik ben alleenstaand, heb zelf geen kinderen. Nooit bezig geweest met foetussen e.d. In de baarmoeder is het donker en waren mijn ogen nog gesloten. Dus hoe is het mogelijk dat ik bijna perfect Dries kon visualiseren? Blijkbaar weet mijn lichaam wat mij hoofd niet meer weet.
