Hoe je lichaam het verlies van je tweeling toont
Veel alleen geboren tweelingen (AT’s) herkennen het: het gevoel dat je lichaam een verhaal vertelt dat je hoofd nog maar net begint te begrijpen. Pijn, houding, asymmetrie, spanningen… ze lijken soms willekeurig of erfelijk, maar bij nadere beschouwing blijken ze verrassend vaak te passen binnen de onderliggende trauma’s en overtuigingen die ontstaan zijn door het verlies van je tweelinghelft in de baarmoeder. In dit artikel neem ik je mee door enkele van die lichamelijke signalen hoe je lichaam het verlies van je tweeling toont.
Lichamelijke signalen van het alleen geboren tweeling-zijn
In een vorig artikel hebben we je vertelt over een paar typische fysieke kenmerken bij alleen geboren tweelingen zoals een onverklaarbare vermoeidheid al dan niet in combinatie met een vitamine B12 te kort. Dat zijn zo die typische kenmerken die je terugvindt als je online over alleen geboren tweelingen gaat lezen.
Er zijn echter nog een aantal lichamelijke kenmerken die een signaal kunnen zijn die erop wijzen dat iemand mogelijk een AT is.
Gehoorproblemen
In één van de vorige artikelen vertelde ik dat het gehoor zich als één van de eerste zintuigen begint te ontwikkelen. Het binnenoor vormt zich al vanaf week 3 à 4 van de zwangerschap. Het volledige gehoororgaan – inclusief gehoorbeentjes en gehoorzenuw – is pas volledig ontwikkeld rond week 25 tot 27. Je gehoor is dus één van de eerste zintuigen die actief zijn in de baarmoeder.
Dat betekent dat je als foetus op energetisch niveau hebt waargenomen dat je tweelinghelft gestorven is. Niet door geluiden, want daar was je gehoor nog niet rijp genoeg voor, maar via vibraties, ritmes en een gevoel van aanwezigheid. Toen je tweelinghelft verdween, stopten die ritmes abrupt. Je zou kunnen zeggen dat je op een diep niveau ‘gehoord’ en ‘gevoeld’ hebt dat hij of zij er niet meer was.
Er zijn alleen geboren tweelingen die gehoorverlies of zelfs doofheid ervaren aan de kant waar hun tweelinghelft vermoedelijk lag. Dit kan gaan van lichte vermindering tot volledige eenzijdige doofheid. In sommige gevallen verbetert het gehoor wanneer iemand beseft dat hij een alleen geboren tweeling is en dat diepe trauma begint te verwerken.
Energetisch gezien zou het kunnen dat het oor aan die kant zich afgesloten heeft als bescherming tegen die pijn. Het verlies van je tweelinghelft bracht een shock teweeg, en uit zelfbescherming is dat ‘kanaal’ symbolisch dichtgegaan. Dat sommige mensen verbetering van hun gehoor melden na helingswerk, lijkt erop te wijzen dat het in bepaalde gevallen om een energetische blokkade gaat eerder dan om een fysieke beschadiging.
Tegelijk is het belangrijk om te benadrukken dat gehoorproblemen op zich geen bewijs zijn van het AT-zijn, en dat ze ook niet altijd zullen verdwijnen bij heling. Alles hangt af van de oorzaak, het moment in de zwangerschap, en hoe je lichaam met de pijn is omgegaan.
In het boek “Het drama in de moederschoot” wordt hier dieper op ingegaan. Wat je hierboven leest, is een combinatie van inzichten uit dat boek en mijn eigen spirituele inzichten.
Afgeronde schouders en een voorovergebogen houding
Misschien dat je dat wel kan zien op de foto op de home page maar dit beschrijft precies mijn houding. Voor mijn gevoel sta ik mooi recht op, maar als ik mezelf in een spiegel bekijk, heb ik een wat voorovergebogen houding met afgeronde schouders en een hoofd dat te ver naar voor staat.
Dit is ook een onderdanige houding. Als kind had ik heel weinig zelfvertrouwen. Als puber werd ik super hard gepest wat mijn zelfvertrouwen nog een grotere deuk gaf. Ik durfde nauwelijks iemand in de ogen kijken. Dus tja, als je wat voorovergebogen loopt, vermijd je natuurlijk automatisch oogcontact en door het vele pesten stelde ik mezelf ook onderdanig op.
Ik dacht steeds dat dit de hoofdoorzaak van deze houding was tot ik het boek “Heal your wounds & find your true self” van Lise Bourbeau las; ondertussen vertaald in het Nederlands als “Emotionele wonden helen”.
In dit boek worden 5 kernwonden beschreven: afwijzing, verlating, vernedering, verraad en onrecht. Iedereen draagt 1 maar vaak meerdere van deze kernwonden mee, waar 1 van deze wonden primeert. Je lichaam toont wat die wonde is.
Ga ik voor ik verder ga even terug verwijzen naar één van de kernwonden van een alleen geboren tweelingen: verlatingsangst.
Toen ik te weten kwam dat ik een alleen geboren tweeling ben, moest ik direct denken aan de kernwonde “verlating” die in dit boek beschreven staat. Iemand mager die voorover gelopen loopt met afgeronde schouders.
(afbeelding uit het boek Heal your wounds & find your true self, puur ter illustratie alle rechten naar Lisa Bourbeau).
Bovenstaande afbeelding toont perfect mijn lichaamshouding. Toen ik te weten kwam dat ik een AT ben, was één van mijn eerste reacties boosheid op Dries omdat ik me in de steek gelaten voelde (komen zelfs tranen naar boven terwijl ik dit schrijf). Als alleen geboren tweeling is één van mijn kernwonden effectief verlating(sangst).
Energetisch gezien kan je zo’n voorovergebogen houding ook interpreteren als bescherming van je hartchakra. Onbewust ben je je hartgebied aan het beschermen. Door je schouders naar voor te krullen, maak je jezelf kleiner. Hierdoor zakt je borstkas in en sluit je je hartgebied. Je hoofd komt naar voren waardoor je je focus verlegt van voelen naar denken. Dit gebeurt niet bewust, maar als overlevingsmechanisme. Het lichaam probeert te vermijden dat de pijn van afwijzing, verlating of hartzeer nog eens binnenkomt.
En hier speelt nog een kernwonde waar ik later nog uitgebreid over zal schrijven. Veel AT’s hebben schrik om hun eigen plek in te nemen. Dit betekent jezelf kleiner maken, niet opvallen, geen oogcontact maken, verdwijnen in de achtergrond… Proberen om jezelf onzichtbaar te maken. Het lichaam volgt deze innerlijke overtuiging en toont dit fysiek in je lichaamshouding.
Dus ja, ik weet dat niet alle AT’s mager zijn en zelfs als dit het geval is ze niet allemaal een voorovergebogen houding hebben. In mijn geval lijkt het een en-en verhaal te zijn. Ik werd als AT geboren met de kernwonde van verlating. Ik was mager en had aanleg om voorovergebogen te gaan lopen. Dat werd dan nog versterkt door het vele pesten als puber waardoor ik me onderdanig opstelde in mijn lichaamshouding. Tegelijkertijd probeerde ik me te verbergen. Om niet gepest te worden en omdat ik als AT mijn eigen plaats niet durfde innemen. Deze website is voor mij een manier om me zichtbaar te maken en mijn plaats in te nemen. Iets wat ik ook nog op andere manieren doe, maar me zelf volledig onzichtbaar proberen te maken was vroeger de story of my life.
Grote teen die naar binnen staat (hallux valgus)
In de klassieke podologie wordt een naar binnen wijzende grote teen meestal toegeschreven aan slecht schoeisel of erfelijke factoren. Maar bij mensen zonder die invloeden kan het wijzen op een patroon van terughoudendheid of remming. De grote teen staat symbolisch voor de richting die je uitgaat in het leven. Als die naar binnen wijst, betekent dat letterlijk dat je niet helemaal je eigen pad bewandelt. Je trekt jezelf een beetje terug, buigt af van de rechtlijnige weg. Het is een vorm van innerlijke aarzeling: niet volledig durven vooruitgaan, jezelf gedeeltelijk terugtrekken van je levenspad.
Ook dit raakt opnieuw aan de kernwonden die zo vaak voorkomen bij alleen geboren tweelingen. Thema’s die ik later uitgebreider zal bespreken. Vaak is er sprake van een verstrikking met je ongeboren tweelinghelft, waardoor je onbewust in zijn of haar schoenen bent gaan staan – in plaats van op je eigen pad. Tegelijk hou je jezelf deels onzichtbaar, omdat je diep vanbinnen voelt dat je je plek niet mag of durft innemen.
Die twee thema’s – je plaats niet innemen en de verstrikking met je tweelinghelft – zijn nauw met elkaar verbonden. Want zolang je verstrikt bent met de ander, leef je nooit helemaal voor jezelf. En in dit geval toont de positie van je grote teen dit.
Holle voeten
Holle voeten – een verhoogde voetboog waarbij de voet minder contact maakt met de grond – kunnen erfelijk zijn, maar ook het gevolg van verhoogde spierspanning of chronische stress. Energetisch gezien is het alsof je letterlijk minder gegrond bent. Je raakt de aarde wel, maar je landt er niet echt op.
Bij veel alleen geboren tweelingen komt dit overeen met een fundamenteel gevoel van “niet thuis zijn op aarde”. Alsof je nog met één been in een andere dimensie staat, bij de ander die je mist. Holle voeten kunnen dan gezien worden als een teken dat je je nog niet volledig hebt geankerd in je eigen bestaan.
Mijn twee grote tenen staan wat naar binnen. En door de positie van die tenen heb ik ook wat holle voeten. Eén van mijn autistische kantjes. Ik kan niet tegen afgezakte kousen. Dus trek die kousen figuurlijk altijd op tot onder mijn oksels. Volgens mijn ouders de reden waarom mijn grote tenen naar binnen staan. Ik heb een 5 jaar oudere broer. Als kindje gebeurde het al eens dat ik een paar schoenen kreeg waar hij uitgegroeid was. Dus misschien ook schoeisel dat niet altijd gepast was. Sluit dus zeker niet uit dat dit een invloed had. Maar wetende dat ik een AT ben, dat ik mijn plaats niet durfde innemen, dat ik onbewust met mijn bestaansrecht aan het worstelen was, past verdomd goed in het volledige plaatje.
Ademhaling en borstkas: niet durven voelen
Iets wat me pas opviel toen ik met lichaamswerk begon, is hoe gespannen mijn ademhaling eigenlijk is. Ik adem vaak hoog in de borst, met opgetrokken schouders, en heb zelden een diepe buikademhaling. Alleen als ik bewust op mijn ademhaling let — bijvoorbeeld tijdens het mediteren — adem ik via mijn buik. Regelmatig betrap ik mezelf er zelfs op dat ik onbewust mijn adem even inhoud.
Dat is geen toeval. Als alleen geboren tweeling draag je vanaf het begin een verlies met je mee dat letterlijk je adem beneemt. Je leert al vroeg: “Als ik diep adem, voel ik alles.” En dat is net wat je probeert te vermijden.
Je lichaam leeft letterlijk mee met het verhaal van niet helemaal durven landen, niet durven voelen, niet durven zijn. Die hoge ademhaling en het subtiel inhouden van de adem zijn daar een directe afspiegeling van.
Borstademhaling is een overlevingsademhaling. Je neemt net genoeg zuurstof op om te functioneren, maar niet om volledig te voelen. Je lichaam spant zich op, je longen zetten maar half uit, en je systeem blijft in een staat van lichte alertheid.
Die oppervlakkige ademhaling is vaak gekoppeld aan iets diepers: het niet volledig durven innemen van je plek. Ademen = ruimte innemen. En wie als baby al voelde: “Ik mocht hier niet zijn”, “Mijn bestaan heeft de ander gekost”, of “Ik ben niet veilig op aarde”, zal zich onbewust blijven inhouden.
Ademen betekent leven. Voluit leven. En dat is vaak net wat een alleen geboren tweeling het moeilijk mee heeft.
Lui oog: één helft niet willen zien
Als kind had ik een lui oog. Iets wat op zich redelijk vaak voorkomt, maar voor mij kreeg dat pas veel later een diepere betekenis. Medisch gezien betekent het dat je brein de input van één oog onderdrukt – meestal omdat dat oog waziger ziet, of scheel staat. Het gevolg is dat je vooral met één oog kijkt, en het andere niet meedoet.
Maar toen ik ontdekte dat ik een alleen geboren tweeling ben, begon ik me af te vragen: wat wilde ik niet zien als kind? Of misschien beter: wat kon ik niet verdragen om te zien?
Een lui oog voelt voor mij nu als een energetisch verdedigingsmechanisme. Alsof mijn systeem ervoor koos om één kant van de werkelijkheid af te schermen. Niet helemaal in het hier en nu, niet volledig aanwezig. Het is alsof ik op de wereld keek vanuit één perspectief, terwijl ik het andere – het gemis, de leegte, de stilte van die verdwenen helft – liever buiten beeld hield.
Sommige therapeuten leggen ook de link met de positie van de tweelinghelft in de baarmoeder. Lag die links, dan zou het linkeroog kunnen ‘afhaken’. Het is alsof je zegt: “Die kant wil ik niet meer zien, want daar is het ooit fout gegaan.”
In mijn geval lijkt dit te kloppen. In een vorig artikel vertelde ik hoe ik begon te wenen als ik op mijn linker onderarm begon te tikken omdat mijn lichaam zich herinnerde dat ik met die arm contact maakte met Dries. Het was effectief mijn linkeroog dat scheef stond. Dit werd operatief rechtgezet en nadien moest ik als kindje een tijd mijn rechteroog afplakken.
Ik zeg niet dat elke AT een lui oog heeft – of dat elk lui oog een spirituele oorzaak heeft. Maar in mijn geval past het perfect in het grotere verhaal van mezelf leren zien. Met twee ogen. Met twee voeten op de grond. En eindelijk, volledig, in mijn lichaam aanwezig.
