De eeuwig durende zoektocht van een alleen geboren tweeling

Als je een top tien zou maken van de kenmerken die je het vaakst bij alleen geboren tweelingen ziet, dan zou dit kenmerk met vlag en wimpel op de eerste plaats staan. Als alleen geboren tweeling ben je gans je leven op zoek naar iets, maar je weet niet goed wat. Je raadt het natuurlijk al: onbewust ben je op zoek naar uw ongeboren tweelinghelft (die je natuurlijk nooit gaat vinden).

Deze zoektocht vertaalt zich in een soort van interne leegte die men om allerlei manieren probeert op te vullen. Sommige alleen geboren tweelingen voelen deze interne leegte constant, bij andere gebeurt het allemaal onbewust.

Wat hier aan de bron ligt, is de symbiotische band die je met je broer/zus in de baarmoeder had die je wil herstellen. Hier moet ik dan ook even corrigeren wat ik hierboven schreef. Eigenlijk ben je niet op zoek naar je ongeboren tweelinghelft maar naar de symbiotische band die je hiermee had in de baarmoeder.

Een interne leegte

Veel alleen geboren tweelingen ervaren een soort van intern leegte die ze willen opvullen, maar ze weten niet goed hoe. Die leegte is al ontstaan in de baarmoeder. Daar heb je een tijd samen doorgebracht met je ongeboren broer of zus en daar heb je een diepe symbiotische band mee gehad.

Toen je tweelinghelft stierf gebeurde dat zonder afscheid, zonder verwerking en zonder taal of begrip. Dat zorgt voor een traumatisch verlies op zielsniveau. Een trauma dat zich vastzet in je lichaam en in je zenuwstelsel. Dit trauma kan geactiveerd worden bij hechting en verlies.

Die interne leegte die je voel is je tweelinghelft die je onbewust mist. Dit gevoel van gemis kan zich uiten in het gevoel niet helemaal compleet of aanwezig te zijn.

Een onverklaarbare melancholie

Als alleen geboren tweeling ervaar je een existentieel gemis. Je zit met een soort gat dat je maar niet gevuld krijgt. Dat kan zich uiten in het feit dat je gans uw leven een vorm van onverklaarbare melancholie meedraagt. In een erger geval is er op de achtergrond altijd een soort van depressie aanwezig.

Constant verhuizen of van werk veranderen

In de praktijk kan deze onbewuste zoektocht zich in van alles en nog wat vertalen. Sommigen verhuizen constant. Ze voelen zich niet thuis waar ze wonen. Eens ze verhuisd zijn, voelen ze zich een tijdje beter tot er weer een gevoel komt opsteken van “dit is het toch niet” en verhuizen ze opnieuw.

Andere veranderen constant van job, omdat ze geen enkele job vinden die hun voldoening brengt.

Relatieverslaving

Sommige alleen geboren tweelingen gaan op zoek naar hun ongeboren tweelinghelft in relaties. Ze willen helemaal versmelten met hun liefdespartner om die symbiose van in de baarmoeder terug te voelen. Als de partner zelf geen AT is, kan dit zeer verstikkend zijn.

Om toch dat gat maar te vullen, kan het ook zijn dat je intense – maar vaak ongezonde – liefdesrelaties aangaat. Of relaties waar je je partner kan “redden” (co-dependency). Anderen zijn dan hopeloos op zoek naar hun ideale partner zonder dat ze die ooit vinden.

Andere coping mechanismes

Sommige alleen geboren tweelingen zijn zich heel bewust van die leegte die ze proberen op te vullen, bij andere gebeurt dit volledig onbewust en die vallen terug op één of meer coping mechanismes om met dit onbewuste trauma om te gaan.

Als alleen geboren tweeling heb je via je ongeboren tweelinghelft sowieso een lijntje met het hiernamaals. Mogelijk is je zoektocht dan ook spiritueel van aard. Alsof je herinnert dat je van iets groter komt en terug naar die eenheid wil. Die eenheid is echter een verlangen naar die symbiose in de baarmoeder. Mijn eigen bedenking is dan ook dat in de spirituele gemeenschap de alleen geboren tweelingen oververtegenwoordigd zijn.

Andere mensen beginnen gans de wereld af te reizen niet beseffende dat ze onbewust op zoek zijn naar hun ongeboren tweelinghelft.

Anderen stellen hun leven ten dienste van andere mensen met de hoop zo veel mogelijk andere mensen te kunnen “redden”. Want tja, in de baarmoeder heb je je tweelinghelft niet kunnen redden. Misschien kan je nu wel mensen redden.

Een onopvulbare leegte om te vullen

Maar wat je ook doet, het leidt altijd tot hetzelfde: een onbestemd gemis dat je op geen enkele manier kan vullen wat je ook doet…. Tot je ontdekt dat je een alleen geboren tweeling bent. Dat is vaak het keerpunt.

Eindelijk kan je beginnen rouwen voor iets waar je nooit voor gerouwd hebt. Eindelijk kan je dat verdriet een naam geven (in mijn geval Dries). Een grote last die van je schouders valt omdat je eindelijk begrijpt waar dat gevoel vandaag komt. Eindelijk na dit zo vele jaren in uw systeem meegedragen te hebben, kan je eindelijk dit trauma gaan helen.

Ga naar binnen…

AT’s zijn geboren met een wond van verlies, maar ook met een diep vermogen tot liefde, empathie, verbondenheid en spiritualiteit. Het zoeken stopt niet door iets te vinden buiten jezelf, maar door te herinneren dat hetgeen waar je naar zocht al in jou zit, samen met de liefde en het leven dat je met je tweeling gedeeld hebt.

Mijn eigen zoektocht en coping mechanismes

Mijn leven lijkt één grote aaneenschakeling van coping mechanismes. Ik heb een tijd gedacht dat dit een autistisch trekje was, maar ondertussen weet ik dat het AT trauma aan de bron ligt. Ik ben al heel mijn leven altijd obsessief met iets bezig waar ik mezelf dan ook helemaal in verlies (geen grenzen kennen).

Als ik klein was, had ik een periode dat ik niets deed dan tv kijken. Bijna al mijn vrije tijd besteedde ik achter de TV. Ging de tv de zaterdagmorgen aan en de zondagavond terug uit. Toen ik naar de middelbare school ging, hebben mijn ouders me naar een andere school gestuurd dan de school waar mijn 5 jaar ouder broer zat. Die school staat in de streek bekend als een betere school maar ook een school waar je wat harder moet studeren. Mijn ouders hebben me bewust naar een gemakkelijkere school gestuurd wetende dat ik toch de tv voorrang zou geven op mijn studies. Ik was sowieso een goede student. Dus op die school moest ik niet super hard studeren, dus genoeg tijd om tv te kijken.

Nadien had ik een periode dat ik niets deed dan lezen. Ging ik in de schoolbibliotheek iedere dag een boek halen om ’s avonds uit te lezen. Om daags nadien een nieuw boek te gaan halen. Nadat ik afgestuurd ben, heb ik 10 jaar al mijn tijd besteed aan mijn Playstation. Begon ik mijn games op Ebay te verkopen. Dat liep zo uit de hand dat ik hier mijn fulltime beroep van gemaakt heb. Toen ik dan mijn eigen website en winkel had, veranderde ik in een workaholic. En zo zou ik nog wel een paar dingen kunnen opnoemen. Dat typeert al heel mijn leven: voor een periode (vaak jaren) ben ik obsessief met iets bezig waar ik mezelf helemaal in verlies.

Toen ik ontdekte dat ik een alleen geboren tweeling ben en over die eeuwig durende zoektocht las, was mijn eerste gedachte “dit is niet op toepassing voor mij”. Tot ik er wat over begon na te denken. Ik had nooit het gevoel gehad dat ik naar iets op zoek was of ergens een interne leegte voelde. Maar verdorie mijn dromen. Hoe vaak heb ik afgelopen jaren niet gedroomd dat ik in mijn droom iets aan het zoeken was dat ik niet meer kon terug vinden. Sinds ik weet dat ik een AT ben, heb ik dat soort droom geen enkele keer meer gehad.

Ik besef nu ook dat ik heel mijn leven gezocht heb naar een boezemvriend waar ik alles mee zou kunnen delen. In de loop der jaren waren er een paar potentiële kandidaten, maar nooit de perfecte kandidaat. Natuurlijk niet. Want die boezemvriend moet natuurlijk de plaats van Dries innemen. En niemand kan die zijn plaats in nemen. Niemand kan Dries vervangen!

Wanneer ik ten volle besefte dat ik heel mijn leven onbewust naar iets aan het zoeken was, was toen ik het verloor. Begin 2024 leerde ik mijn tweelingziel kennen. Na een klein jaar samen met meerdere relatiebreuken liep de relatie definitief op de klippen. De liefde was echt, maar voor mijn onderbewuste moest zij de rol van Dries vervullen. Mijn onderbewuste had dus gevonden wat het al heel mijn leven aan het zoeken was. Voor de eerste keer in mijn leven voelde ik me heel. Terwijl ik me voordien zelfs nooit bewust was, dat ik me niet heel voelde. Tot ik dus niet meer heel was ☹

Telkens er een relatiebreuk was, werd dat oertrauma gereactiveerde en voelde het alsof er een stuk van mij geamputeerd werd (kan het niet anders beschrijven). Ook nu voel ik nog steeds de leegte. Ik weet nu van waar die leegte komt. En het stuk om die leegte te vullen kan ik enkel in mezelf vinden.

FAQ